cappaper پلاسکو قالیباف انتخابات احمدی نژاد

cappaper: پلاسکو قالیباف انتخابات احمدی نژاد احمدی نژاد سید محمد خاتمی اخبار سیاسی و اجتماعی

گت بلاگز اخبار اجتماعی حبس خوش حالی در حباب شیشه‌ای

«فریادهای خوش حالی کف بر دهان‏ها می‏آورد. مردم دسته ‏دسته راه می‏افتند در خیابان‏ها. میدان‏ها و چهارراه‏ها غرق در شور و هیجان می‏شوند. شهر یکپارچه شده است از خو

حبس خوش حالی در حباب شیشه‌ای

حبس خوش حالی در حباب شیشه ای

عبارات مهم : ایران

«فریادهای خوش حالی کف بر دهان‏ها می‏آورد. مردم دسته ‏دسته راه می‏افتند در خیابان‏ها. میدان‏ها و چهارراه‏ها غرق در شور و هیجان می‏شوند. شهر یکپارچه شده است از خوش حالی و نشاط. راننده‏ها چراغ‏های ماشین‏شان را روشن و خاموش می‏کنند. دست‏ها را گذاشته‏اند روی بوق‏ها و شهر را روی سر گرفته‏اند. آشنا و ناآشنا به یکدیگر تبریک می‏گویند…» ؛ این تصویر از شادی‏‏ جمعی جهت خیلی از ما آشناست.

حبس خوش حالی در حباب شیشه‌ای

«شادی»، «شاد بودن» و «شادمانی کردن» مفاهیم کلیدی در هر فرهنگی است که می توان از طریق آنها نظام زندگی مردم هر جامعه ای را مورد بررسی و ارزیابی قرار داد. در فرهنگ کشور عزیزمان ایران امروز، این مفاهیم نه تنها هر لحظه مبهم بوده اند، بلکه محل نزاع گفتمانی گروه های متفاوت رسمی و غیررسمی بوده. با جست وجویی راحت در اینترنت نمی توان ردی از تعاریف این مفاهیم در برنامه ها و سیاست های دولتی یافت، همین عنوان نشان می دهد خوش حالی و سرزندگی مردم جایی در میان افکار و فعالیت های مسئولان ندارد.

با این توضیح که جهت «اوقات فراغت» و چگونگی غنی سازی آن هم برنامه ای وجود ندارد. شاید از همین روست که مردم، خود، دست به کار شده است اند و البته راحت ترین راه را گزینش کرده اند؛ سفر. با یکی دو روز تعطیلی بزرگراه ها ترافیک می شود چراکه مردم از «مسافرت» جهت شاد کردن جمع های خانوادگی و دوستانه خود استفاده می کنند. کافی است یک روز پای صحبت شهروندان نشست و از آنان شنید که عیار خوش حالی و غمِ جامعه کشور عزیزمان ایران چیست.

«فریادهای خوش حالی کف بر دهان‏ها می‏آورد. مردم دسته ‏دسته راه می‏افتند در خیابان‏ها. میدان‏ها و چهارراه‏ها غرق در شور و هیجان می‏شوند. شهر یکپارچه شده است از خو

دولت ها گزارش بدهند

«مصطفی» 31سال دارد. دانشجوی مهندسی عمران دانشگاه پایتخت کشور عزیزمان ایران هست. او راجع به شاد بودن یا شاد نبودنش به «ابتکار» می‏گوید: «خیلی شاد نیستم. مجموعه عواملی هستند که باید دست به دست هم بدهند که منِ نوعی شاد زندگی کنم که این موارد در جامعه فراهم نیست.» این شهروند موانع شاد زیستن را پرسشها حاد اقتصادی می‏داند که تاب و توان را از مردم گرفته است: «مشکلات اقتصادی حسرت یک سفر کوتاه را بر دل بسیاری از خانواده‏ها گذاشته هست.

بماند که کمبود و گرانی امکانات تفریحی و ورزشی مخصوصا جهت زنان و دختران و به خاص در شهرهای کوچک، اعمال یکسری محدودیت ها جهت افراد از حیث پوشش و ظاهر همه و همه حس و حال خوش حالی را از جامعه می گیرد. از سوی دیگر، مردم هنگامی که بی‏عدالتی هم ببینند افسرده می‏شوند. مثلاً هنگامی که که جهت دریافت یک وام پنج میلیون تومانی، باید از هفت خان رستم بگذرند.» به عقیده او «شاد نگه داشتن جامعه وظیفه دولت هست. جامعه غمگین، همواره بستر نابسامانی‏هایی است که هیچ‏کس نمی‏داند چه سرانجامی خواهد داشت. دولت‏ها همان‏گونه که راجع به ساخت جاده‏ها، میزان واردات و صادرات، قیمت تورم، رشد بورس و… گزارش می‏دهند، باید راجع به میزان شاد بودن مردم نیز گزارش مستند بدهند لیکن همه این مقدمات جهت آن است که مردم بهتر و شادتر زندگی کنند.»

حبس خوش حالی در حباب شیشه‌ای

«مائده» 17ساله و در مقطع دبیرستان هست. او با اشاره به اینکه اگر جامعه خوش حالی داشتیم، مردم کشورمان مهاجرت نمی‏کردند، به «ابتکار» می‏گوید: «من شاد نیستم. درس‏های مدرسه ‏ام خیلی سنگین هست. اوضاع کار خیلی خوب نیست و این بر احساس خوشبختی مردم تاثیر می‏گذارد. همین که شما می‏بینید خیلی از مردم کشور عزیزمان ایران به کشورهای خارجی مهاجرت می‏کنند یعنی اینکه مردم درحال فرار هستند. به عنوان نمونه دانمارک رتبه سوم خوش حالی را در دنیا دارد و شما نگاه کنید ببینید چقدر از مردم کشور عزیزمان ایران به این کشور مهاجرت کرده ‏اند و کشور عزیزمان ایران در این بررسی جزو آخرین کشورهاست.» او اوقات فراغتش را با کلاس‏های فوق‏ برنامه پر می‏کند چراکه اعتقاد است هیچ برنامه مفرحی نیست که بتواند با آن سرگرم شود.

این نوجوان ساکن پایتخت می گوید: «من از اینترنت فقط اخبار خواننده‏ های خارجی را دنبال می‏کنم. تلاش می‏کنم خیلی خودم را درگیر این فضا نکنم و اوقات فراغتم را در کلاس‏های فوق‏ برنامه بگذرانم چون اینترنت زیاد وقت آدم را تلف می‏کند و تنهایی و افسردگی ‏به دنبال دارد.» او توضیح می دهد: «من اگر در این کشور مسئول بودم قطعا نخستین کاری که می‏کردم این بود که فشارهای اقتصادی را از سر مردم برمی داشتم. این تنها علت شاد نبودن مردم هست. آزادی‏های بیشتری به زنان می‏دادم؛ آیا باید جهت ورزشگاه رفتن زنان تا این حد فشار وارد کنند.»

«فریادهای خوش حالی کف بر دهان‏ها می‏آورد. مردم دسته ‏دسته راه می‏افتند در خیابان‏ها. میدان‏ها و چهارراه‏ها غرق در شور و هیجان می‏شوند. شهر یکپارچه شده است از خو

شهر از آن مردم نیست

جامعه‏شناسان معتقدند هنگامی که جامعه به خاص جوانان از خوش حالی فاصله می‏گیرند ، جامعه به سمت خشونت پیش‏می رود که این امر باعث بروز آسیب‏های اجتماعی همچون اعتیاد می‏شود که البته گزارش‏ها از زیاد کردن بیماری های روانی و افسردگی در بین ایرانیان حکایت می‏کند. موضوعی که «محمد آقازاده»، روزنامه‏نگار و فعال اجتماعی راجع به آن به «ابتکار» می‏گوید: «ساختار جامعه طوری طراحی شده است که جهت خوش حالی مردم هیچ برنامه‏ای ندارد و جهت غم و اندوه انواع و اقسام برنامه‏ ها را دارد.

ما اصولا خوش حالی را به رسمیت نمی‏شناسیم که بخواهیم برایش برنامه‏ریزی کنیم. حالا اگر هم در پارکی چهار نفر خوش حالی کنند با آنها برخورد می‏کنند. مقوله‏ای به نام اوقات فراغت هم در کشور عزیزمان ایران تعریف نشده هست. مردم الان زیاد به رستوران‏ها می‏روند. سینما و تئاتر رفتن هم کمتر شده است و جزو سبد هزینه خانواده‏ها نیست. هنگامی که 2روز تعطیل می‏شود هزاران نفر به سمت شمال می‏روند، چرا؟ جهت اینکه شهر از آن مردم نیست. جایی نیست که مرد با هم جمع شوند. بسیاری از ناهنجاری‏ها مثل اعتیاد، بیکاری، تجاوزهای اخیر معلول این شرایط است.»

حبس خوش حالی در حباب شیشه‌ای

«مبینا» 11ساله هم نظرش راجع به شاد بودنش را اینگونه به «ابتکار» می‏گوید: «کارهای اطرافیانم من را شاد می‏کند. هنگامی که برایم تولد می‏گیرند و هدیه می‏خرند ولی بعضی اوقات ناراحتی دیگران غمگینم می‏کند.» مبینا ترجیح می‏دهد به جای استفاده از اینترنت که به نظرش کسالت‏آور هست، اوقات فراغتش را با کلاس‏های فوق‏برنامه پر کند: «شرکت کردن در کلاس‏های فوق برنامه من را خوشحال می‏کند. از اینترنت هم خوشم نمی‏آید و هنوز این فضا را درک نمی‏کنم.» او می‏گوید: «من اگر در دولت سمت داشتم، جهت کودکان شهربازی‏های بزرگی می‏ساختم. وسایل متنوعی جهت پارک‏ها می‏خریدم که مردم زیاد شاد باشند.»

ما درون یک تراژدی زیست ‏می‏کنیم

در این میان، «حمید» شهروند 40ساله ساکن پایتخت کشور عزیزمان ایران است که آدم خوش حالی به نظر می‏رسد، هنگامی که راجع به خوش حالی از او پرسش می شود، می گوید: «سعی می‏کنم در حوزه ارتباطات اجتماعی‏ام شاد باشم و در خارج از خودم تلاشم این است که آدم شاد و خوشحالی به نظر برسم. در کل به نظر من خوش حالی فاقد اصالت هست؛ یعنی در جوهر و نهاد بشر وجود ندارد. شما نگاه کنید هنگامی که کودکی به دنیا می‏آید، ظاهرا زندگی‏اش را شروع کرده است اگر از زاویه‏ای دیگر به قضیه نگاه کنید، می‏بینید که شمارش معکوس مرگش هم شروع می‏شود. یعنی انسان از لحظه به دنیا آمدن هر روز به فوت نزدیک می‏شود. می‏خواهم بگویم که ما درون یک تراژدی زیست ‏می‏کنیم. هنگامی که در چنین خوابیدن زندگی می‏کنی، غم از دست رفتن و از دست دادن مدام به سراغت می‏آید. خوش حالی جدای از آدم هاست. شاد هستیم تا بتوانیم همین روزها را بگذرانیم.» او اعتقاد است: « اینکه آیا جامعه ما شاد زندگی نمی‏کند ریشه در فرهنگ ما دارد و از دو جهت قابل بررسی هست. یک ریشه تاریخی است و ریشه دیگر مذهبی. ما در طول قرن ها، هفت بار کشورمان اشغال شده، یعنی هفت نبردی که کشور عزیزمان ایران بازنده آنها بوده هست. به هر صورت این تاریخ با ما همراه هست؛ از حمله مغول بگیر تا حمله اسکندر. فجایعی که به بار آوردن در ذهن انسانِ ایرانی ماندگار، در جاهایی تبدیل به شعر سوگوارانه و ادبیات و این تجربه‏ها به نسل‏های بعدی انتقال یافته شده است هست. ریشه دیگر این مسئله مذهبی هست. »

در این میان بسیاری از روانشناسان معتقدند که افراد باید وقت بیشتری را در کنار یکدیگر صرف کنند تا شادی‏های دسته‏جمعی را تجربه کنند و باید موقعیت‏های مناسب ابراز شادمانی جهت آنها فراهم شود. نکته‏ای که حمید به آن اشاره می‏کند. به گفته این شهروند: «مسئله دیگر رویکرد امنیتی نسبت به پدیده‏های اجتماعی و فرهنگی هست. به عنوان نمونه در همین انتخابات سال 96 مردم صرفا جهت خوش حالی کردن به خیابان آمدند و نه اینکه از انتخاب‏شان راضی بوده باشند. رفتن به جام جهانی هم همین هست. طبیعا هنگامی که مردم شاد هستند یعنی روی موج احساس‏شان سوار هستند. یعنی ممکن است رفتارهایی را انجام دهند که در هنجارهای اجتماعی ما تعریف نشده باشد. اینجا مسئولان ما باید با ملایمت زیاد با قضیه کنار بیایند، هنگامی که می‏بینند که مرد شاد هستند. مابه‏ازای آن جامعه شاد و پویایی خواهیم داشت.»

فضای مجازی؛ تنهایی بیشتر

از سوی دیگر، توصیه مهم این است که خوش حالی به عنوان یک «مسئله» امری فردی نیست. خوش حالی و خوشحالی یک مسئله اجتماعی و عمومی در جامعه هست. می توان گفت که فقدان شادی، یک «آسیب اجتماعی» است که عملاً یکی از بااهمیت ترین منابع عاطفی و معنوی زندگی مدنی جامعه ما را دچار بحران کرده هست. آقازاده در بخشی دیگری از سخنان خود به این توصیه هم اشاره می‏کند و توضیح می‏دهد: «در عرصه مدنی و فرهنگ عمومی جامعه، ما مناسبت های شاد نداریم، چند سالی است که بااهمیت ترین و گسترده ترین تجمع های شاد در جامعه ما، در فقدان نظارت و دخالت نهادهای فرهنگی رسمی رخ داده اند؛ خوش حالی های بعد از پیروزی های فوتبال، انتخابات و… بیانگر آن است که نظام فرهنگ رسمی و سیاست های فرهنگی ما، ظرفیتی جهت این مسئله نداشته اند و نخواسته اند داشته باشند.

در سطح رسمی، جامعه ما در شرایط فعلی فاقد مهارت ها و آموزش های مدنی مورد نیاز جهت خوش حالی جمعی و عمومی هست. خوش حالی هرچند در سطح روانی و فردی تجربه می شود ولی عملاً یک محصول جمعی هست. ما به طور اساسی با خوش حالی و نشاط مخالف هستیم.» او راجع به تاثیر اینترنت بر فرهنگ شاد زیستن می‏گوید: «این فضا فقط آدم را افسرده می‏کند. من ده‏ها هزار رفیق دارم ولی هیچکدام را از نزدیک نمی‏شناسم.

بیشتر آدم را تنهاتر می‏کند.» بیانات شهروندان درحالی است که سه سال پیش موسسه گالوب گزارشی مبنی بر بررسی اوضاع خشنودی و خوشحالی در بین 138کشور انتشار داده است که بنا بر این گزارش، عراق نخستین کشور غمگین دنیا معرفی شده است هست. بعد از عراق، کشورهای ایران، مصر، یونان و سوریه به ترتیب به عنوان ناشادترین کشورهای دنیا معرفی شده است اند. این در حالی است که همواره کارشناسان بر نقش خوش حالی بر سلامت روان جامعه تاکید کرده اند.

حالا این پرسش مطرح می شود که آیا مجلس یا هیات دولت تاکنون جلسه یا نشستی جهت بررسی اوضاع خوش حالی و علل غمگین بودن جامعه برگزار کرده‏اند یا اصلاً برایشان مهم است که مردم در میان انبوهی از اندوه زندگی می‏کنند؟ این پرسش درحالی سال ها بی پاسخ مانده که در سال های اخیر مسئولان به دنبال چرایی زیاد کردن آسیب های اجتماعی و خشونت در میان مردم هستند، غافل از اینکه هنگامی که جهت اقتصاد جامعه و خوش حالی اوقات فراغت آنان برنامه ریزی نشود به طور حتم سلامت و امنیت جامعه به مخاطره خواهد افتاد.

ابتکار

واژه های کلیدی: ایران | زندگی | برنامه | ایرانی | برنامه | سرزندگی | اینترنت | ایرانیان | اوقات فراغت | اوقات فراغت | برنامه ریزی


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs